Beata Łubczonek - Rap Teściowa. Nagranie w ramach projektu POLOGEN

[00:00:00.01] - Osoba mówiąca 1

Masz Pologen.

[00:00:05.24] - Osoba mówiąca 2

To jest sztos. Ja tutaj żyję od urodzenia. Pologen. Nie wstydź się. Nie wypadliśmy światu spod ogona. Jesteśmy Polakami, mieszkamy tu gdzie mieszkamy. Kochajmy nasze miasta, nasze dzielnice. Ja na przykład jestem z Mokotowa i jestem z tego powodu bardzo szczęśliwa. Mieszkam tu ponad 62 lata i zamierzam mieszkać dalej. Cześć, jestem Beata, zwana też rap, teściową lub teściową z zespołu. Teściowa śpiewa. Ja jestem jak najbardziej zadowolona z tego, że urodziłam się w Polsce. Przenigdy, nawet jako młoda dziewczyna nie miałam takiego poczucia jakiegoś obciachu, że jestem z Polski, żeby się wstydzić tego. Absolutnie. Zawsze byłam dumna. No chociaż dumna to to chociaż nie byłam dumna z tego. Właściwie dlaczego mam nie użyć tego słowa? Byłam dumna z tego, że jestem z Polski, bo uważam, że Polska jest fajna, że Polacy są bardzo ok, chociaż nie każdy tak uważa i też dużo jest ludzi, którzy mają kompleksy. Idę, idę. No już zaraz dochodzimy do tego momentu. Uważam, że Polska po tym wszystkim co przeżyła to naprawdę teraz jest super krajem kwitnącym.

[00:01:20.09] - Osoba mówiąca 2

Co by tam nie mówić. Mamy swoje problemy, ale do przodu.

[00:01:28.12] - Osoba mówiąca 3

Teściowa babka mi gładko wchodzę na feed.

[00:01:32.22] - Osoba mówiąca 2

Jesteśmy na ulicy Puławskiej i tutaj przez te drzwi przez trzy lata wchodziłam jako pacholęcie małe, bo na czwartym piętrze znajdowało się przedszkole. Takie nieduże, zaadoptowane z mieszkania. I jako małe dziecko może dlatego mam tak dobry gust, że nasiąkłam tutaj Stryjeńską.

[00:01:59.21] - Osoba mówiąca 3

Mokotów to mój dom. Masz problem?

[00:02:02.02] - Osoba mówiąca 2

To jest naprawdę wzruszająca dla mnie chwila. Bardzo. Naprawdę niesamowicie. Zobaczcie jakie to jest piękne, jak to kiedyś budowali, jak ozdabiali te budynki.

[00:02:11.15] - Osoba mówiąca 3

Nie chcę mieć żadnych wad, jednak nie idę.

[00:02:15.11] - Osoba mówiąca 2

Co ja zrobiłam dla Polski? Pracowałam 40 lat w jednej instytucji, do której przyszłam jako młoda dziewczyna. Byłam bibliografem medycznym, pracowałam w bibliotece lekarskiej przy tworzeniu bibliografii, bardzo takiej znanej, uznanej przez naukę i byłam, można powiedzieć, takim jak w Dywizjonie 303 powiedział Fiedler że o mechanikach samolotowych, że to są szare korzenie bujnych kwiatów, to ja byłam takim szarym korzeniem bujnych kwiatów nauki polskiej. Tak to postrzegam. Ale uważam, że bez mojej pracy i bez pracy takich ludzi jak ja, no nie byłoby tego, co tak podziwiamy wszyscy. Więc to jest moje, to co ja zrobiłam moim zdaniem wybitnego dla kraju, że pracowałam mężnie za niezbyt wysoką gaże, ale pracowałam z wielką przyjemnością. Poza tym wychowałam troje dzieci, mam pięcioro wnuków i uważam, że to też jest dla tego kraju pewna wartość. Na pewno to jest wartość. Mam wspaniałe dzieci, wspaniałą rodzinę i to też jest coś wybitnego, co dałam. A poza tym się udzielam artystycznie. Nie jest to może wielka, wybitna rzecz, ale wybitne jest to, że ludziom daje radość, bo naprawdę mam bardzo duży odzew od ludzi, że ludzie przychodzą na koncerty i mówią, że mieli doła, a teraz wychodzą zadowoleni.

[00:03:45.02] - Osoba mówiąca 2

I to jest moim zdaniem też wybitne przynosić ludziom radość w dzisiejszych czasach.

[00:03:50.04] - Osoba mówiąca 3

I zrozum wreszcie ziom, ja tutaj niosę radość.

[00:03:54.20] - Osoba mówiąca 2

Tutaj mam z tyłu napis Mokotów i dla mnie Mokotów to jest sztos. Mokotów Kocham stary Mokotów i ja też stara. Tak śpiewam w jednej z moich piosenek. No tak, prawda, Ja tutaj żyję od urodzenia. Tego, co kocham, nie muszę zmieniać. Stary Mokotów, Ja też stara, ale nagroda.

[00:04:11.29] - Osoba mówiąca 3

To już jest, a nie kara. Zrozum dziewczyno, zrozum chłopaku, Stare wino zyskuje na smaku. Wznosimy toast za nasze Moko górne i dolne obydwa.

[00:04:20.11] - Osoba mówiąca 2

Patriotyzm lokalny dla mnie to jest to, że jak gdziekolwiek wyjadę, to zawsze marzę o tym, żeby już być na moim Mokotowie. Znam tutaj każdy kamień, każdy park, każdą ławkę. Na Mokotowie jest tak wiele miejsc pamięci. Mokotów w zasadzie jest usiany nimi i teraz jesteśmy na przykład w moim ulubionym parku w parku Morskie Oko, gdzie mamy pomnik poświęcony żołnierzom AK. Dla mnie jest szczególnie bliski, ponieważ mój dziadek zginął w obozie Mauthausen, zabrany z powstania przez Niemców w tym samym obozie, w którym był bard stolicy i mieszkaniec Dolnego Mokotowa Stanisław Grzesiuk. Dlatego to jest mi bardzo bliskie.

[00:04:59.13] - Osoba mówiąca 3

Mokotowski zew, śpiewam na cały głos. Mokotów to jest sztos. Mokotów to jest sztos. Szanowne państwo.

[00:05:10.19] - Osoba mówiąca 2

Dlaczego znajdujemy się przed pałacykiem? Nie dlatego, że ja się żem w pałacyku urodziła, bo urodziłam się niedaleko stąd, ale na Górnym Mokotowie, ale dlatego, że tutaj jest park, park, tutaj park. Obok tego pałacyku Morskie Oko, promenada. To jest moje miejsce. Ja tutaj przychodziłam jako dziecko z moimi rodzicami na spacerki, bawiłam się w piaskownicy, potem randki z moim mężem, które na końcu znalazły swój finał tutaj, w tym pałacyku Szustra, kiedy braliśmy ślub cywilny, bo takie były czasy, że trzeba było brać śluby. A teraz z pięciorgiem moich wnucząt tutaj z czworgiem, bo jedno na razie jeszcze z placu zabaw nie korzysta, ale to kwestia czasu. Także jest to moje miejsce. Ja się tu czuję po prostu jak ryba w wodzie, jak u siebie. Tu jest po prostu klawo. I w deseczkę, bo to jest Mokotów.

[00:06:04.17] - Osoba mówiąca 3

Mokotów to jest sztos. Mokotów to jest sztos.

[00:06:07.28] - Osoba mówiąca 2

Nie wiem jak Wy sobie wyobrażacie raj, ale ja właśnie tak. Warszawa w maju, gdy kwitną bzy, a najlepiej na Mokotowie. Sami zobaczcie jak tu jest pięknie. Woda, drzewa, zieloność po prostu cudownie. Tutaj tylko można albo pisać wiersze, być dobrym człowiekiem i po prostu żyć dla tego miasta. Tylko to to jest raj. Mój raj.

[00:06:28.10] - Osoba mówiąca 3

w górę i w dół. Chcę, żebyś także to czuł.

[00:06:30.02] - Osoba mówiąca 2

Kolagen jest dla wszystkich. On jest ponad podziałami. Wszyscy jesteśmy Polakami i mamy ten gen. I nieważne jakie mamy poglądy. Kochamy Polskę i to jest najważniejsze. Jeden okazuje miłość kupując kwiaty, drugi na przykład odkurzając mieszkanie. Ale miłość jest jedna. I to jest ten pologen. Właśnie zrozumiano.

[00:06:49.17] - Osoba mówiąca 3

Pologen mamy to.